Yeni Milli Sporumuz: Kutuplaşma

Bir ülke düşünün…

Herkes konuşuyor ama kimse duymuyor.

Herkes biliyor ama kimse anlamıyor.

Herkes haklı ama ortada bir tane bile doğru yok.

Zihniyetler kilitlenmiş.

Artık fikirler tartışılmıyor, insanlar yargılanıyor.

Bir cümle kuruyorsun; karşılık olarak fikir değil, yaftalama geliyor.

“Sen bizden değilsin.”

“Sen düşmansın.”

“Sen satılmışsın.”

Ne oldu bize?

Eskiden insanlar aynı sofrada farklı görüşleri konuşur, tartışır ama kalkarken yine dost kalırdı. Şimdi aynı evin içinde bile sessiz cepheleşmeler var. Kardeş kardeşe, dost dosta tahammül edemiyor. Çünkü artık mesele fikir değil, kimlik meselesi oldu.

Bugün herkes siyasetçi.

Ama kimse devlet adamı değil.

Herkes konuşuyor ama kimse sorumluluk almıyor.

Herkes eleştiriyor ama kimse çözüm üretmiyor.

En tehlikelisi de şu:

Herkes kendini “mutlak doğru” sanıyor.

Oysa gerçek şudur:

Bir toplumda herkes kendini yüzde yüz haklı görmeye başladıysa, orada akıl gitmiş, kibir gelmiştir.

Bu sertleşmenin nedeni ne?

Çünkü insanlar düşünmeyi bıraktı, taraf tutmayı seçti.

Çünkü bilgi yerini sloganlara bıraktı.

Çünkü sabır yok oldu, öfke moda oldu.

Sosyal medya bu yangına benzin döktü.

En çok bağıran en çok haklı sanıldı.

En sert olan en doğru kabul edildi.

Ve sonuç:

Birbirini dinlemeyen, anlamayan, sadece saldıran bir toplum.

Ama asıl acı olan şu:

Kimse geleceği düşünmüyor.

Herkes bugünün kavgasında.

Kimse yarının hesabında değil.

Ülke mi?

O, herkesin dilinde ama kimsenin derdinde değil.

Gerçek vatanseverlik bağırmak değildir.

Gerçek vatanseverlik, farklı olana tahammül edebilmektir.

Çünkü bir ülkeyi ayakta tutan şey, aynı düşünen insanlar değil; birbirine rağmen bir arada kalabilen insanlardır.

Bugün geldiğimiz noktada en büyük tehlike şudur:

Düşman dışarıda değil artık…

İçimizde, dilimizde, bakışımızda.

Ve eğer bu gidiş durmazsa,

yarın konuşacak bir ülke bile bulamayabiliriz.

Çünkü unutmayın:

Bir ülke savaşla değil,

insanlarının birbirine olan saygısını kaybetmesiyle yıkılır.