Bizi Bize Bırakın

Yahu bir salın artık milleti…

Sabah gözünü açıyorsun; biri “sen busun” diyor, öteki “hayır şusun” diye bağırıyor. Biri mezhep kaşıyor, biri ırk dürtüyor, biri takım üstünden düşmanlık pompalıyor. Yahu biz insanız insan! Siz bizi ne sandınız? Horoz mu dövüştürüyorsunuz?

Aynı mahallede büyüyen adamı birbirine düşman ettiler. Aynı sofrada ekmek yiyen insanlar şimdi birbirine yan gözle bakıyor. Niye? Çünkü bir yerlerde üç beş akıllı geçinen kişiler, kirli tezgâhını yürütmek için milleti parçalamak zorunda. Çünkü birleşen halkı yönetmek zordur. Çünkü düşman olmayan insanı korkutamazlar.

Fakir aynı fakir… Emekçi aynı emekçi… Pazarda domatesin kilosuna bakıp iç çeken aynı halk…

Ama gel gör ki birbirimizi yiyecek hâle getirildik.

Birisi çıkıyor: “Sen onlardansın.” Öteki çıkıyor: “Bunlar bizden değil.”

Hepimiz aynı otobüste ayakta gidiyoruz be! Aynı kirayı ödüyor, aynı faturaya isyan ediyoruz, aynı hayat derdinde boğuluyoruz.

Kahvede oturan amcayı bile kutuplaştırdılar. Adam çayını karıştırırken sinir krizi geçiriyor. Sorsan neden? Televizyon bağırmış…

Spor desen artık spor değil. Takım tutmuyorsun sanki sınır savunuyorsun. Futbol maçından çıkıp birbirine düşman olan adamların cebinde eve götürecek düzgün para yok ama birbirlerini boğazlıyorlar. Yukarıdakiler de locadan çekirdek çitliyor.

Din dediler böldüler. Irk dediler böldüler. Mezhep dediler böldüler. Siyaset dediler böldüler.

Yetmedi… Şimdi sosyal medyada birbirine küfreden robot orduları çıkardılar. İnsanları birbirine kırdırıp kenardan keyifle izliyorlar. Millet birbirini yerken onlar servetine servet katıyor.

Çünkü halk birbirine düşerse kimse gerçek meseleyi konuşmaz.

Kim konuşuyor adaleti? Kim konuşuyor geçimi? Kim konuşuyor gençlerin umutsuzluğunu? Kim konuşuyor insanların artık gülmeyi unuttuğunu?

Yok… Çünkü millete sürekli yeni kavga lazım. Yeni düşman lazım. Yeni öfke lazım.

Aç insanı bile birbirine kırdırmayı başardılar.

Ama artık yeter.

Biz kimsenin piyonu değiliz. Kimsenin siyasi mermisi değiliz. Kimsenin ekran malzemesi değiliz.

Biz insanız. Komşuyuz. Arkadaşız. Aynı toprağın çocuklarıyız.

Bizi rahat bırakın.

Milletin siniriyle oynayıp sonra “neden huzur yok” diye timsah gözyaşı dökmeyin. O huzuru bozan da sizsiniz zaten.

İnsanları birbirine düşürerek kurduğunuz düzen batsın.

Bizkavga etmek istemiyoruz. Biz yaşamak istiyoruz.

Onurluca. Sakince. İnsanca.

Bizi bize bırakın.