Arkandan Süslü Püslü Cümleler Kurmayacağım Ustam!

Herkes arkandan süslü püslü cümleler kuracak.

Ben kurmayacağım.. 

... 

Dile kolay…

Tam 22 yıl.

Neredeyse yılın 365 günü aynı çatının altında, aynı havayı soluduğum koca bir çınar: İsmet Çiğit.

Seveni çoktu, sevmeyeni de…

Ama sevmeyeninden çok, ona kızan vardı.

Kimi için duayendi,

kimi için idol,

kimi için fazla sivri,

kimi için “zor” bir adam…

Evet;

okurları tarafından tutkuyla takip edilen,

sosyal medya trolleri tarafından yerden yere vurulan,

övgüyle de öfkeyle de anılan bir başyazardı.

O gazeteci doğdu, gazeteci yaşadı, gazeteci öldü.

Bu kent bir daha;

şehrin ruhunu, insanını, çıkar ilişkilerini bu kadar iyi okuyabilen,

bu kadar cesur yazabilen bir gazeteci yetiştirir mi, bilemem.

Rüzgârın vurup kırdığı çınarlar gibi, bu şehir bir çınarını daha kaybetti.

Herkes arkandan süslü püslü cümleler kuracak.

Ben kurmayacağım.

Çünkü sen süslü laflardan hoşlanmazdın.

Çünkü sen bize güçlü kalemin, parlatılmış cümlelerle değil;

çıplak gerçekle var olacağını öğrettin.

Sen dobra yazardın.

Biz de senden onu öğrendik.

Doğru habercilik senin dünyanda;

gördüğünü, yaşadığını, duyduğunu eğmeden bükmeden yazmaktı.

Masa başında uydurulan cümlelerle değil,

sokakta, meyhanede, koridorda, kuliste yaşananları kaleme almaktı.

Gazeteciliği herkesin gözü önünde yaşadın.

Ne yediysen, ne içtiysen, kiminle konuştuysan yazılarına taşıdın.

Bir siyasetçiyle ya da bir bürokratla görüştüğünde,

kent ertesi günü şunu sorardı:

“Bakalım İsmet Çiğit yarın ne yazacak? Kiminle ne konuşmuş?”

Çünkü sen, kentin bilinmeyenlerini yazardın.

Fısıltıyla dolaşanları,

kimsenin açık açık söyleyemediklerini

kendi üslubunla ortaya dökerdin.

Öfken de yazıya yansırdı,

sevgin de…

Yazıların bazen yanardağ gibi patlar,

bazen bomba gibi gündemin ortasına düşerdi.

Düz adamdın.

Yemeği severdin.

İçmeyi severdin.

Kumarı severdin.

Bir de yazmayı…

Hafızamdan hiç silinmeyen sabahlar vardır:

Aç karnına içtiğin sade Türk kahvesi

ardından yaktığın sigara

ve daktilo başında gecen yıllar.. 

“Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın” sözü

sanki senin için söylenmişti.

O kadar kendine özgü, o kadar farklı bir adamdın işte.. 

İçtiğinde güzel insan olurdun.

Ama genelde zor bir adamdın.

Nemrut, huysuz, beğenmesi güç…

Sana bir şeyi kabul ettirmek kolay değildi.

Özgür Kocaeli Gazetesi,

ulusal gazetelerden fazla sattığında, hatta

12–13 bin bandını gördüğünde bile

“Beğenmezdin yetersiz ” bulurdun.

Hep daha iyisi…

Hep daha fazlası…

O “daha iyisi” arayışı,

zamanla hem gazeteyi

hem de içinde çalışan insanları yordu, yıprattı, tüketti.

19 Eylül 1991’de kurup büyüttüğün Özgür Kocaeli’yi,

2013 yılında yine kendi ellerinle yok ettin sattın.

O gün bu şehirde sadece bir gazete el değiştirmedi;

yerel basının bağımsızlığı da ağır yara aldı.

Bu kentin okurları,

yıllarca özgürce yazılan yazıları,

sansürsüz haberleri Özgür Kocaeli’de okudu.

Satıştan sonra kentte objektif habercilikte büyük bir kırılma yaşandı.

Bunu sen de zamanla fark ettin.

Ama iş işten geçmişti.

Yaşadıkların sana ağır geldi.

Yaşattıkların da…

Son yıllarda yazılarının altına dökülen

karalama, alaycı, seviyesiz yorumlar

sana çok ağır geldi.

Aldırış etmedin... 

22 yıl seninle çalışmış biri olarak söylüyorum:

Ne sen, ne de bu gazetenin gerçek emekçileri

bu sonu hak etmedi.

Sana kızgınım.

Çünkü gerçekleri söyleyenleri dinlemedin.

Hep “abi sen haklısın” diyenlerin sesine kulak verdin.

Hastalığın zordu ama

seni asıl yoran son yıllarda yaşadıkların oldu.

Ama şunu kimse inkâr edemez:

Sen bu kentin hafızasıydın.

Yerel gazeteciliğin en keskin kalemlerinden biriydin.

Süslü yazmayacağım ustam.

Çünkü sen öyle sevmezdin.

Kızgınım ama inkâr etmiyorum:

Bu mesleği senden öğrendim.

Gazeteci olmayı senden gördüm.

Hakkım helal olsun

Güle güle Ustam...